fotografie
druk cyfrowy na tkaninie bawełnianej

Cykl fotografii stanowi dialog z twórczością Swetlany Zerling, której ceramiczne rzeźby i płaskorzeźby znajdujemy osadzone w przestrzeni Żabianki. Obiekty powstały w ramach plenerów „Ceramika dla architektury” realizowanych w Kadynach w latach 70. XX wieku z inicjatywy Edwarda Roguszczaka. Wypracowane wówczas pomysły na przestrzeni lat były realizowane jako konkretne propozycje dla nowo powstających w Gdańsku osiedli, takich jak Żabianka, Morena i Zaspa.

Punktem wyjścia dla projektu Moniki Orpik są płaskorzeźby Zerling, o których autorka sama mówiła jako o „miejscach, w które człowiek mógłby się schować, wtulić”. Gest wtulenia staje się tu przede wszystkim sposobem nawiązywania relacji z przestrzenią – próbą znalezienia w niej schronienia, bliskości i przynależności. Praca traktuje przestrzeń nie jako neutralne tło ludzkiego doświadczenia, lecz aktywnego uczestnika relacji. Rzeźba stają się miejscem, które przechowuje obecność i ujawnia jej brak.

Monika Orpik o swojej pracy:

Przyglądam się temu, co wydarza się na styku ciała i miejsca: emocjom, gestom i formom cielesnej obecności, które uruchamia przestrzeń, a także temu, w jaki sposób sama przestrzeń odpowiada na udział człowieka. Interesuje mnie również moment oddalenia – chwila, w której ciało opuszcza miejsce, pozostawiając po sobie ślad.

MONIKA ORPIK

Artystka multimedialna urodzona w Polsce w 1997 roku. W swojej praktyce artystycznej posługuje się pisaniem, dźwiękiem, filmem i fotografią. Interesują ją podstawy języka, a w szczególności sposoby komunikacji i mechanizmy błędnej interpretacji. Orpik bada, w jaki sposób słowa i znaczenia ulegają przekształceniom poprzez takie procesy jak wielojęzyczność, zmiana składni czy pozbawianie kontekstu. Podsłuchane rozmowy i obserwacje mowy ciała często stają się materiałem źródłowym jej prac. Mieszka i pracuje w Kolonii w Niemczech.