rzeźba
(glina impregnowana i malowana)

Skrzek tysiąclecia to rzeźba składająca się z około tysiąca glinianych kul, białych z ciemną kropką. Umieszczona w zaroślach praca przypomina żabie jaja, czyli skrzek, i wskazuje na obecność płazów w lokalnym krajobrazie. Nawiązanie do żab to również ukłon w stronę miejsca prezentacji – Żabianki, gdzie rzeźba została zrealizowana.

Mikołaj Biberstein-Starowieyski to wrażliwy obserwator przestrzeni: czuły na mniej widoczne i mniej istotne detale, uważny wobec układów większej skali czy systemów planowania urbanistycznego. Interesują go słabości jednostek, ich walka i zwycięstwa nad złem, ale także formy współżycia społecznego – nie tylko pomiędzy ludźmi, ale też między nami a zwierzętami. Nadprodukcja, brak uważności na otoczenie i okrucieństwo wobec natury prowadzą do stopniowego samounicestwienia, ale i świadomości, że ludzkość nie przetrwa bez udziału innych istot.

Praca Skrzek tysiąclecia przypomina, że my, ludzie, mieszkamy na terenach, gdzie niegdyś również inne gatunki wiodły swoje życie. Parki z ciekami wodnymi to naturalne siedliska żab, a skrzek jako forma reprodukcji gatunku to przykład działania natury w najczystszej postaci. Rzeźba zachęca do uważniejszego spojrzenia na niewidoczne na co dzień życie mokradeł i terenów zielonych, przypominając o delikatnej równowadze ekosystemu oraz znaczeniu miejsc, które dają schronienie.

Artysta o swojej pracy:

„Nazwa miejsca, w którym prezentujemy pracę – Żabianki – paradoksalnie odnosi się do obecności zwierząt, które już tu nie występują. Żaby nadal znajdziemy za to w ciekach wodnych Jelitkowa i w Parku Przymorze na terenie Osiedla Tysiąclecia. Symboliczne tysiąc jaj dla Tysiąclecia od wielkiej ŻABY jest zabawą ze słowem w dosyć osobliwym tworze administracyjnym, jakim jest dzielnica Żabianka-Wejhera-Jelitkowo-Tysiąclecie”.

MIKOŁAJ BIBERSTEIN-STAROWIEYSKI

– artysta sztuk wizualnych. Studiował architekturę na Politechnice Białostockiej (1998–2000) oraz rzeźbę na Akademii Sztuk Pięknych w Damaszku (2000) i na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2000–2005). Laureat nagrody w konkursie architektonicznym SARP na zagospodarowanie brzegu Wisły na warszawskim Powiślu (2004). Prezentował swoje performansy i koncerty w warszawskich klubach Aurora i Saturator, w Galerii Ewy Opałki, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (we współpracy ze Sławomirem Beliną) oraz w ramach Festiwalu Narracje #11 w Gdańsku-Siedlcach (2019). Mieszka i pracuje w Warszawie i Turynie.