2025
instalacja

W letni wieczór 31 sierpnia 1900 roku Maria Knoblauch, z domu Müller, podczas powrotu z dancingu w parku Steffensów, oświadcza swojemu mężowi Richardowi, że chce się z nim rozstać. Mąż wyciąga z kieszeni rewolwer i strzela w kierunku Marii trzykrotnie. Pierwsza kula trafia w lewą skroń, druga w prawą, trzecia na wysokości tułowia odbija się od gorsetu. Maria ucieka na ławkę nieopodal i woła o pomoc. Przypadkowy mężczyzna jadący dorożką ratuje jej życie i zawozi ją do szpitala.

125 lat później Magda Mucha podejmuje próbę spełnienia marzeń Marii Müller: kobieta pragnęła usamodzielnić się i zatrudnić jako bufetowa. W instalacji Urojenia artystka buduje dla Marii bufet, gdzie każdy produkt ma wiele znaczeń. Znajdziemy tu na przykład napoje opisane hasłami-przekonaniami, którymi karmimy się w sytuacjach przemocy. „Myślałam, że się zmieni”…

To właśnie przemoc była powodem, dla którego Maria pragnęła rozstać się z mężem. Regularnie, niemal w każdą sobotę Richard Knoblauch wszczynał awantury i był wobec Marii brutalny. Ich związek trwał dwa lata: to 128 sobót, podczas których Maria doświadczała agresji. Müller przeżyła brutalny atak męża, jednak jej dalsze losy nie są znane.

Magda Mucha proponuje symboliczne oddanie hołdu Marii Müller i nadanie jej statusu przewodniczki duchowej. Poprzez obracanie stołem, będącym częścią instalacji, wskaźnik odlicza kolejne soboty, w których Maria doświadczała przemocy. Praca Muchy odnosi się do uwikłania w rodzinne traumy i zagubienia w relacjach z oprawcami. W tak trudnych sytuacjach nie jesteśmy w stanie odróżnić prawdy od iluzji, a nasze myśli i emocje z czasem tracą swoją ważność. Artystka oferuje nam „menu na wynos”, w którym znajdziemy istotne informacje, jak szukać pomocy w chwilach zagrożenia.

trigger warning: praca odnosi się do przemocy domowej

MAGDA MUCHA – scenografka, kostiumografka i antropolożka. Absolwentka etnologii na Uniwersytecie Łódzkim; studiowała również projektowanie ubioru i architekturę wnętrz. W pracy artystycznej eksploruje tematy społecznie zaangażowane. Korzysta przy tym z różnych mediów – ilustracji, kolaży, obiektów, wideo i tkaniny. Wiele jej projektów scenograficznych powstaje jako wynik wsłuchania się w specyfikę przestrzeni, w której tworzy: artystka osadza postaci i tematy w kontekście danego miejsca i czasu. Jest autorką i producentką projektów dokumentalnych.