2025
rzeźba

Rzeźba dźwiękowa Agaty Jarosławiec została stworzona z myślą o pracy pielęgniarskiej. W kapitalistycznych hierarchiach wartości to często niewidzialna i systematycznie pomijana praca. Przy tym nierzadko wymagająca dodatkowych nakładów zaangażowania emocjonalnego. W Polsce, według danych z 2020 roku, w przeważającej mierze – bo aż w 97,5% przypadków – zawód ten wykonują kobiety.

W pracy Jarosławiec historie pielęgniarek splatają się w polifoniczną narrację, w której prywatne miesza się z publicznym, a codzienna praktyka opieki staje się częścią zbiorowej kobiecej historii. W obliczu ekonomii wyczerpania – systemu, który mobilizuje nie tylko pracę fizyczną, ale także emocjonalną gotowość i dostępność – praca pielęgniarska ujawnia swój podwójny wymiar. Z jednej strony pielęgniarki podtrzymują i ratują życie pacjentów, z drugiej same stają się narażona na wypalenie zawodowe. Są symbolem systemowego przemilczenia: ich wkład pracy w ochronę zdrowia pozostaje niewidoczny.

Rzeźba artystki znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego – ulokowana wśród zieleni staje się pomnikiem, formą upamiętnienia ciężkiej i często niedocenionej pracy pielęgniarek. W instalacji słychać głosy matki artystki i babci jednej z kuratorek – pielęgniarek, których doświadczenia splatają się w transgeneracyjną opowieść o ciągłości pracy opiekuńczej przekazywanej z pokolenia na pokolenie.

W pracy słyszymy głosy Krystyny Połom – 95-letniej emerytowanej pielęgniarki, która przez 40 lat pracowała na oddziałach psychiatrii i Teresy Jarosławiec – 66-letniej emerytowanej pielęgniarki, która przez 42 lata pracowała na oddziale chirurgii i w poradni chirurgicznej.

AGATA JAROSŁAWIEC – artystka wizualna. Absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie obecnie realizuje pracę doktorską. Jej praktyka artystyczna koncentruje się na badaniu związków między przeszłością, ciałem a tożsamością. Interesuje ją temat traumy rozumianej nie tylko jako doświadczenie graniczne, lecz także impuls poszukiwania nowych narracji. Inspiracje czerpie z somatycznych metod pracy z ciałem i regulacji układu nerwowego. Stara się przywracać głos historiom wypartym i tworzyć przestrzeń, w której te opowieści mogą zostać usłyszane.